Ömrüm Asılı Kaldı Sonbahar Kahvesinde

Sensizlikle yağmalanırdı sığınaklarım

Düştüğüm yerde gözlerin yutardı beni

Korkardım

Keskin kirpiklerinde parçalanmaktan

Gördüğüm tüm gölgeler

Vampir gibi kuşatırdı etrafımı

Bir sarmaşık gibi sarardı benliğin benliğimi

Haykırışım nafile

Ben olmuştum çoktan sen

Hangi köşe gizlerdi izimi

Benden önce gölgen düşerdi

Gideceğim yerlere

Gezdiğimiz tüm yerler

Gezinirdi üstümde

Ezilirdi  kemiklerim

Sürünürdüm .

Süzülürdüm yanağının üstünde

Islatırdım dudaklarını

Ürperirdin titrerdin

Tutardım yüreğini

Tutmazdın ellerimi

Gözlerine düştüğümde

Kalkamazdım yerimden

Yorulurdum

Seninle boğuşmaktan.

Pes ederdim …

Sonbahar mazeretiyle düşmüştün yüreğimden

Sarı sarı yapraklara sarmıştın hasretleri

Çekmiştin ciğerine

Dökmüştün gözlerimi gözlerinin izinden

Ayırmıştın beni can denilen nefesten

Gitmiştin

Tırtılın kozasından çıkması gibi

Tanımıyordum seni

Ben artık sen olmuştum

Sen artık sen değildin

Seni ne çok sevmişim

Belki o yüzden ömrüm asılı kaldı

Sonbahar kahvesinde…