Bir Kaya Dibinde Yeniden Doğacaktır Bu Can

Elbet bir gün 
Bir gün, uzak yalnızlıklar çalacaktır kapımı 
Göze görünmeyen bir can 
Saracaktır sürgündeki aşk yaramı!

Bir gün, aydınlıkta yürümeye korkan düşlerim 
Karanlığı seçecektir emeklemek için
Nazik parmaklarına alıştığım meltem 
Keskin bir bıçak sırtı gibi 
Acıtarak geçecektir tenimden 
Kanatarak umutlarımı 
Yakacaktır bedenimi yeniden... 

Ölüm! Ölüm mü?

Boynu bükük, suskun suskun bakacaktır yüzüme
Çıplak bir sonbahar ağacı utangaçlığındaki ruhumsa 
Mahcup duruşuyla yakacaktır akıl kandillerini 
Yeniden, hep yeniden... 

Biliyorum her dönemde,
Parlak ışık sunmayacaktır tutkularıma güneş
Bazen de gök kubbeye çakılan iri başlı çivilerle 
Aydınlanacaktır bu daracık hapishanem!..

Ama bir gün;

İnanıyorum ki, bir umut görürse bu gözler ardı sıra yürüyen 
Yıllanmış şarap misali taşacaktır mahzeninden 
Sayısız aşk şarkıları toplayacaktır akan suyun üstünden 
Ve haykıracaktır yeniden: "Gönül Ferman Dinlemez"... 

Yeni doğan bir günle; çok uzaklarda, 
Bir kaya dibinde yeniden doğacaktır bu can! 
Yeniden gebe kalacaktır binlerce çiçeğe bu yürek 
Ve gizli bir elle, binlerce tohum salınacaktır gönüllere 
Kendi umutlarında yeşeren, 
Kendi gülüşlerinde açan... 

Evet bulutlar dağıldı, 
Dalgalar sakin, 
Umutsuzluk iskele dibinde
Doğa, 
Doğa ki, yeni bir dünya için 
Aydınlıkla yıkanıyor... 

10.06.2008