Ağlarken Çocuk Yanım

Kelimeler rücu ettiğin o varlıkların

Saf bir yansıması adeta

Ve meyilli ölüme, en gerçeğe.

Yollarda düşe kalka ilerlerken

Mecalsiz yeminler bir bir

Zikrederken yalanlarını.

Hicap edilesi bir mefhumsun sadece;

Hibeli dünlere ve acımanın eşiğinde.

Kırık bir masa kadar derbeder

İnsafı artık bırakmalı elden.

Ne mi gelir elden

Demek düşse de payıma

Sükûnetimi asılsız sanma

Ya da yaralı bir yavru ceylan.

Kanaatkâr olmayı öğrendim

Dünden yadigâr bir öğreti

Eşlik ederken sevgi

Görünen olsa da koca bir yenilgi.

Hibeli varlıklar

Satılmış şeytana

Uzak durmak gerek

Bulaşmamak adına karanlığa.

Gök kubbe nezdimde

Göreceli varlıklar değil mi zimmetinde

Kolaysa yargıla ya da yaftala

Mecbur kalmasaydım keşke

Yüklemsiz ve öznesiz yalanlara

Bilsem de her biri safsata.

Yarınlar elimde, avucumda

Dünler olmaz asla hatıramda

Yaşamak ve duyumsamak hatırına

Tüm mücadelem

Korumak adına

Ağlarken çocuk yanım.

Öznelden nesnele uzanan o yol

Adımlarken bata çıka

Kâh yokuş yukarı kâh o engebeler

Çaprazında düşlerin

Göreceli ne varsa kaçak göçek

Sığıntı değil sığındığım nice dost yürek

Ve alabildiğine uzak kafir yalanlardan

Tümlemek adına varlığımı

Yoktan var olmuşuz bir kere.