Hasretin Pranga Vurmuş İzlerinde

Nedense

Umutsuz bir hayat beslercesine

Karanlığı okşar düşlerin

Hasretin pranga vurmuş izlerinde

Urun urun ararken aşkı

Hep kaçardın arzularından

Yüzündeki gölgelerde

Yanar yüreğim

Ve serinlemek ister

Sen limanım

Sen kumsalım

Sen çarptığım kayalıklarım ol

İplerim sana bağlı

Bulutlar yakar diye ağlarken

Ya maviye kavuşmazsa özlemler

Koklamazsan balkonda  çiçekleri

Ya kurumazsa ağlamaktan gözlerin

Söyle nerededir yürek dediğin

Aklı mahşere düşmüşken

Ah! sevgilim

Yanan yürek değil görmez misin?

Aşk için yanan bir adamım baştan aşağı

Hep yarım 

Hep eksik yokluğunda

Yalnızlığa kapanırken düğmelerim

Sevgilim;

Dudaklarına yağmur bulaşmış

Bir buse bıraktım

Uyusun gözlerin gözlerime diye

Zamanı gözlerine boyarken bil istedim

Hüzündür  her şairin en son durağı…

Âdem Efiloğlu