Yaşlıydı Ağlıyordu

Yaşlıydı  ağlıyordu

Yaşlıydı  ağlıyordu yol üstüne çıkmıştı

Üstü başı perişan, yorgundu üşüyordu

Üzgündü kederliydi, hayatından bıkmıştı

Neredeyse orada bayılıp düşüyordu

Selam verdim almadı, duymadı, ya dalgındı

Elleri titriyordu, korkuyordu yılgındı

Dışarı atmışlardı, evlatları çılgındı

Öldürecekler diye bir korku taşıyordu

İki yaramaz oğlu karşısına durdular

Malına konmak için ona tuzak kurdular

Ölsün mal bize kalsın, diye onu vurdular

Öyle korkutmuşlar ki sahneler yaşıyordu

Tapu senet ne varsa yanına almış idi

Kaçmıştı ellerinden, ortada kalmış idi

Oturmuş kara, kara efkara dalmış idi

Kime gidebilirdi sekseni aşıyordu

Ona iyi yaklaştım, bir daha selam verdim

Muradım yardım etmek yoktu başka bir derdim

Toparlandı konuştuk, her bir sırrına erdim

Konuştu rahatladı gözleri ışıyordu

Onun acı halini baba olan anlardı

Dünyasını yıktılar tek umudu onlardı

Aslında iyiydiler, saygılı insanlardı

Ne diye azmışlardı o bile şaşıyordu

Mikdadî hayret deyip sözü bağlayıverdi

İhtiyarın halleri beni dağlayıverdi

İşte budur hikayem deyip ağlayıverdi

Ağlıyordu durmadan gözleri şişiyordu

Ozan Mikdadî