Bir Yalnızlık Senfonisi

Bir odaya kitlendim , bağıra bağıra kaç hücre eskittim

Sayılamayayacak kadar düşünce tükettim

Bitmeyen bir güne hesap vermeye gittim,

Yanımda birşeyim yoktu, ellerim boştu

Kafiyelerim dostumdu, anılarım sarhoştu

Nereye gitsem şimdi, yağmur da durdu

Camdan dışarı bakıyorum, her şey bulanık

Kafam paranoyak, düşüncelerim kaçık

Bana diyorlar manyak, hayallerim yırtık

Bir el bekliyorum , kendi içime çekiliyorum

Bekleye bekleye günleri eskitiyorum

Yardım gelmiyor en sonunda kendimi de kaybediyorum

Bilmiyorum o kadar şeyi nerden biliyorum

Sıkılıyorum, serkeş ruhumu alıp gidiyorum

Zirzopum biri emir verdi mi tiksiniyorum

Serseri desinler, onlara da hak veriyorum

Yaptıklarımın bedelini ağır ödüyorum

Yıldız tozuyum , üfürdünmü atomlarıma bölünüyorum

Çelişkiler kafamda bandana, gönlümde büyük tantana

Gözlerimde karanlık , kalemim tükenmeden dönmeliyim artık

Büyük yalanlar dönüyor , vicdanım bunları görüyor

İç içeyken duygularımla , onlar beni ikiye bölüyor

Tek hamlede kellem kopmuşçasına, rahat yok bana

Damarlarımda kan, aklımda fikir , gönlümde zifir

Dostumu arıyorum , sevgimden kaçmışçasına

Yarimi arıyorum, benliğimden kurtulmuşçasına

Sonra dönüyorum kendimi görüyorum

Ben yalnızlığın mirasçısıyım

Varlığımda bunu seziyorum

Günleri kelime kelime hafızama kaydediyorum