Senin Varlığını Kendi Sahnemde Oynuyorum

Senin gülüşün yankılanıyor zihnimde bir yerlerde
Hayal meyal görüyorum gövdeni
Benzerin- ki benzerin de yok ama -
Bana seni hatırlatan bir gülümseyiş görsem... (şaşırır ve duraksar)
Ooo ağzımdan kaçırdım, o halde itiraf edeyim:
Bana seni hatırlatıyor tüm gülücükler
Çünkü seninkinden başka bir gülücük tanımadım ben

Senin hıçkırıkların raksediyor benim mimiklerimde
Ne zaman bir çocuk ağlasa sen ağlıyorsun gibi üzülüyorum
Çünkü her ağlayış seninki, ah her gözde sen varsın görüyorum
Yoksa yalan mı diyeceksin, sensiz bir yaşamı düşlemediğim için?
Evet yanımdasın ama sanki uzağımdasın gibi konuşuyorum
Çünkü uzaktasın aslında, ruhumun içerisinde ama öte tarafta bir yerlerde
Bana deli diyeceksin, biliyorum, gerçekleşmemiş olanı gerçekleşmiş saydığım için
Ama kızmanı istemem bana, biliyorsun ben boşuna delirmiş değilim
Seni görüp de delirmemek mümkün mü benim için?

Niçin hep şiirler gidenin arkasından yazılır anlamam
Kalanı yaşatmak daha iyi olmaz mıydı?
Sadece gidenin arkasından yazmam bu yüzden
Yanımda olanın kıymetini bilirim hep
Onun gidişini düşler öyle konuşurum
Bu sanırım biraz tiyatro sanatçısı olmaya benziyor
Kendim yazar kendim oynarım ama seninle de oynarım
En güzel oyunumu seninle oynuyorum
Umuyorum, bu sahne hiç kapanmasın.

Möwemensch

Madame Butterfly - Maria Callas