Dudağında Öldür Yar

Sevdan koca bir roman her satırda bir huşu;

Küllerinden can buldu yaktığın ankakuşu…

Beklerken gece-gündüz ölüp seni beklerken;

Bir damla gözyaşıma okyanuslar eklerken…

Başka cadde yok muydu göstermeyen yüzünü;

Aradan yıllar geçse unutturmaz sözünü…

Kayboldukça bulduğum buldukça kaybettiğim;

Kendime yüzbinkere dönüp yemin ettiğim...

Mecnun muyum Leylası tarihlerde görülen;

Ferhat mıyım sanırsın koca dağa sürülen…

Biterken dertlerimin kervanları yol alır;

Gülmek uzak ihtimal belki de adı kalır…

Vurulur gözlerimin saf tutan neferleri;

Üstüme yürür birden hasretin askerleri…

Dur derim duyan olmaz sesimiz kesilirken;

Umut anadan üryan umutsuz asılırken…

Haydi, çalsın şarkılar neş’eyi gama verip;

Dudaklarım kendini kırılmış cama verip…

Sallansın dünya denen başıbozuk hergele…

Her kapımız kapalı her zarımız hep gele…

Kaybetmişsem ne çıkar şu gönül kumarında;

Yanmaktır tek gayemiz sevdamızın narında…

Akıllanmaz delinin kaldığı yurt bendedir;

Yüreğimde oynaşan o nankör kurt bendedir…

Noktadan sonrasına heveslenir kalemim;

Yakamdan tuta tuta çeker beni elemim…

Dolmayan çilelerin her talibi dergâhım;

Geceye diklenirken doğum yapar sabahım…

Sönsün bütün ışıklar perdelerim inerken;

Kapansın gözkapağım ızdırabım dinerken…

Son satır son sözlerim son nokta da güldür yar;

Gözlerinde yargıla dudağında öldür yar…

Ali ALTINLI – 13/05/2015

Saat: 00:05