Perişan

Perişan!

Gözünü, gönlünü mal hırsı ile

Bürüyen insanın hali perişan

Özenip hayvana dört ayak ile

Yürüyen insanın eli perişan!

Cebinde var ise bir kaç kuruşu

Kendine güvenip sakat duruşu

Gerçek ayan olup köhne görüşü

Çürüyen insanın malı perişan!

Çalıştım kazandım mal benim deyip

Yetimin fakirin hakkını yeyip

En iyi kumaşı ipeği giyip

Sürüyen insanın solu perişan!

Böbürlenen kişi kaba kereste

Tek başına gezer aheste beste

Mecnunca Leylayı Arzu, heveste

Arayan insanın çölü perişan!

Çarpık çurpuk yönde edip seyrini

Tanımaz kârını, bilmez hayrını

Bir yanlış bulurum diye gayrını

Tarayan insanın yolu perişan!

Maraba beğenmez şimdi ağayı

Elbette sevmezler böyle boğayı

Hayvan sever imiş sözde doğayı

Koruyan insanın dölü perişan

Der Mikdadi: kimi boş bir gerekle

Aklı sağda solda, yılgın yürekle

Sapı çatlak, ucu kırık kürekle

Kürüyen insanın kolu perişan!

Ozan Mikdadi