Söğüt Deyip Geçmeyin

Söğüt deyip geçmeyin,

Söğüt deyip geçmeyin, bir çınara aşıktı
İkisinin kökleri, iç içe bitişikti
Bölüşemedikleri, güneşteki ışıktı
Sadece bunun için yarışıp dururlardı

Çınarın adı Ferhat, Söğüt'ün Şirin idi
Çınar söğütten güçlü, kökleri derin idi
Gecede gökyüzünün mehtabı serin idi
Yücelip bulutlara karışıp dururlardı

Her baharda yemyeşil yapraklarla süslenen
Cennet gibi bir yerde topraklarla beslenen
Renk, renk güzel kuşları dallarına seslenen
Cazibe olsun diye kırışıp dururlardı

Dillere destan olmuş, bunların sevgileri
Sevenlerin gönlünde, yüksekti mevkileri
Hudutları aşmıştı, methiye, övgüleri
Sevenler ziyarete varışıp dururlardı

Dallarında bülbüller şakışıp ötüşürdü
Onları dinleyenin gazabı yatışırdı
Sevdası alevlenip yenden tutuşurdu
Onların gölgesinde barışıp dururlardı

Sevgileri güneşti parladı günü aştı
Kalp kaynadı kazanca yürekler narda pişti
Gün geldi firak ile yolları ırak düştü
Ne oldu bize böyle soruşup dururlardı

Herkes maddeye taptı, kulu oldu dinarın
Artık suyu kurumuş, gürül gürül pınarın
Kalmadı sevgi saygı, etrafında çınarın
Bir kaç kendini bilmez verişip dururlardı

Çınarın dallarına kafayı takmışlardı
Gövdesini oyarak içini yakmışlardı
Onu diken insandı, insanlar yıkmışlardı
Dallarını kesmeye girişip dururlardı

Baharla yeşeren can yazda kavruldu gitti
Sonbahar rüzgârıyla birden savruldu gitti
Yaşlanan çınar bir gün yere devrildi gitti
Yaprakları yavaşça buruşup dururlardı

Artık iş işten geçmiş vursan bile bağrına
Bu kayıp, insanlığın yara açtı bağrına
Senlik benlik zirvede, menfaatler uğruna
Eyvah kardeş kardeşe vuruşup dururlardı

Mazlumlar biçareyken, talihlerine küsüp
Zalim zülüm estirir, her yeri yakıp kasıp
Barış adı altında arada ateş kesip
Milleti soymak için, görüşüp dururlardı

 
Mikdat Bal