Tövbe Gerçek Hikâye

Hafızdı, memlekette evli barklı birirydi
İnsanları severdi, kalbi henüz diriydi 

 Kısmette bu da varmış düşmüş gurbet eline
Uçkuru gevşemişti tutmuyordu beline 

 Unutmuş memleketi yıllar geçti aradan
Kendini de kaybetti şaşırtmasın Yaradan 

 Anne babası ölmüş, evleri satılmıştı
Hanımı çocukları dışarı atılmıştı

Ona haber verildi bana ne deyip geçti
Sözde çok efkarlanmış o gece fazla içti 

 Her önüne gelene ağzını bozuyordu
Yaptığı bu azgınlık herkesi üzüyordu 

 Zaten ona bozuktu bir çoğunun asabı
Yediği dayakların yoktu haddi hesabı

Bir gün imam dedi ki evine bir varalım
Belki bizleri dinler gidelim yalvaralım 

 Çok hoş karşılamıştı bizi hoşbeş eyledi
Ayıktı o esnada tatlı sözler söyledi 

 Namaz vakti gelmişti abdest alalım dedik
Ser şu seccadeleri namaz kılalım dedik

 
Seccadeleri yoktu, bir baddaniye buldu
Kıble ne yönde dedik yüzü sararıp soldu 

 On yıldır aynı evde ikamet ediyordu
Bize kıble yönünü bilmiyorum diyordu

 
Dedi bir dakka, hemen aşağıya varayım
Komşum beş vakit kılar ona gidip sorayım 

 O kadar utanmıştı hüngür hüngür ağladı
Daha biz oradayken bavulunu bağladı 

 İzine gidiyorum deyip de girdi yola
Öyle bir tövbe etti nasip olmaz her kula

Ozan Mikdadi