Emanet Bırakılan Sevda

Sis rengine bürünmüş iç çekişleri

Asaletten mahrum..

Nemli kasım gecelerine

Gizlenmiş yüzünü

Süzen gri gözlerin

Vakur kalmışlığın da can çekişiyordu

Dokunup saramadığı bir sevda..

Gece düşmelerinde seyirirdi

Sarhoşluğu

İçi yalan dolu karalama sözcüklerin

Bulmacasın da tek üflemelik kalırdı

Gözünün feri

Ellerini oğuşturan hüznün

Kahkahası çarparken dört duvara

Öfkesini temize çekerdi

Kalbinin ritmini bozan o karartı

Beraber yürünen yolların tenhalığın da

Gösterişliliğini yitirmiş

Küstah,kibirli

Bir adamın mırıldanışıyla rahatsızlanırdı kalbi

Terk ederdi ruhu tüm anatomisini

Ruhsuz bir bedenin hıçkırıkları

Döverdi adamı

Ama adam olmazdı yine adamı

Unutulan güneşlerde kalmış dudak izleri

Bir ömre verilebilecek bir ceza olmamalıydı

Sıyırmalıydı üstüne dar gelen o giysiyi

yapamıyor beceremiyor

Belki de çok dardı

  üzerinden çıkartamıyordu

Bir yılan kıvrıklığın da sarılıyordu

Her yeni güne emanet bırakılıyordu

Dokunup saramadığı sevdasını

…

AYFER AYDIN TEKİN