Zaman T'eli

bir ıstırap kalesi kurulmuş şimdi

kumdan değil

çocukların yıldızca baktığı şehirler kayıp

vicdanları cüzdanlara hapsedenleri

şikayet etsem dedeme

küçükken aşı yapan hikmet amcayı şikayet ettiğim gibi

rahatlar mıydım...

insanlar kaybolmuyor artık şehirlerde

adresler nerede

şehirler kayıp

nereye gider kediler

sonra karıncalar leylekler

gözyaşı içerken çehreler

bakışlara ölüm yükleyen ne

esrarengiz bulutlar sınırsız deryalar arıyorlarmış

yağma(la)mak için...

neden grice konuşur ki mavi

neden aldanır

uzaktan hoş gelirdi hani sesler

kim uydurdu

oysa kulaklarım sağır

kaç dilim pasta yiyebilir ki insan

neden kusarak kirletirler sonra

ayaklarım ağrıyor anne

kalbimi gökkuşağıyla b'ağla

yatıracak bir yatak ser bana

...

nilüfer a. zontul