Hayata Ve Sevgiye Dair

Bu hayat mıdır bizleri ağlatan yoksa bizler midir hüzünleri yüreklerimize dağıtan? Yaşam denen deryada kimimiz vardır dimdik ayakta, kimimiz vardır alaboraya uğramış batmakta…
Yüreğimizi kemiren kaygılarımız vardır her zaman ve bir köşede durmuş izlemektedir çoğu zaman. Umutlarımızdır bizi ayakta tutan ve yine umutlarımızdır acımasızca hıçkırıklara boğan. Sonu belirsiz bir yolculuğun masum yolcularıyız hayatta. Uzun mu uzun… Derin mi derin. Ve işte bu belirsizliktir tüm sevinçlerimizi yok etmeye yüz tutan. Ve işte yine bu koskocaman boşluktur hayata sahte gülücükler dağıttıran.

Ve zamansız sevmelerimiz vardır. Ama çoğu kez karşılıksız tutulduğumuz sevdalarımız. Sonbaharda düşen yapraklar gibi sessiz ve de ıssız… Gök gürültüsü dolanırken semada ansızın nazlı nazlı yağmur damlaları düşer toprağa. İşte o an çoğu kez kasvet kaplar yüreğimizin çepersiz duvarlarını. Oysa işte o an mutlu olmalı insan. İşte o an mutluluğun doruğuna çıkılmalı. Çünkü yağmur toprağa âşıktır toprakta "Cellâdına âşık olan bir esir misali" yağmura. İşte o an mutlu olunmalıdır ki; bir özlem sona ermiştir, bir hasretlik daha son bulmuştur.

Ve amansız sevmelerimiz vardır. Kimileri sevgilerini dokunulmaz kılıp sadece yüreğinin derinliklerinde acı çekerekte olsa gönülden yaşar, kimileri de sevgisini sen, o ve diğerleri adı altında paylaşarak. Ama asıl olan sevgi yürek denen diyarda sadece onunla sesini duyamadan da yüzünü göremeden de sevdiğinizi özlemle söyleyebilmektir kalbinize. Asıl olan sevgi bundan ibarettir.

Hayatı yaşanılır kılan umutlarımız ve rüzgarına kapıldığımız gerçek sevgilerdir. Ya bu rüzgarı avuçlarınızın arasında hapsedecek ya da estiği yöne doğru savrulacaksınız.

Serdar Doğan