Mavi Yalnızlık

Kurgusuzca yaşarken sayfalarında buldum

Kendimi, seni, aşk’ı… Durmadan yazıyordun

Gözlerinin şavkına tutununca kayboldum

Sonra gördüm kalbine maziyi kazıyordun

Ne çok kan akıyordu , ben ne çok ağlıyordum

Sen kazdıkça yarana sevdamı bağlıyordum

Vedasızca gittiler şehrimden güvercinler

Kanatlarına asıp kalbimi, diyecektim:

“ Ey mavi yalnızlığım, ey onlar, yüzler, binler…

Kuş oldum, yağmur oldum; kederi göğe ektim

Şimdi her gözyaşınız ruhuma ihanettir

Ve her kanat çırpışı yüreğimde cinnettir”

Diyemedim, yutkundum… Susuzdum, kurumuştum

Ve adım sonbahardı, hislerim kuru yaprak…

Baktım, ellerim mosmor… sanırım çürümüştüm

Aynaya koştum birden her şey hayal sanarak

Bir “ben” vardı içimde ne çok benden uzaktı…

Bir “sen” vardı içimde benliğime tuzaktı

Biz hep siyah beyazdık umutlar koyu gri

Sancılı düş ertesi güneşsizdi kainat

Çalınan renklerimiz asla gelmedi geri

Biz hep şimşek çaktırdık gökkuşağına inat

Kapatırken defteri aşk’ı harabe bildim

Mavi yalnızlığımı gözyaşlarımla sildim

Seda YÜKLER