Sabahın ilk ışıkları usulca penceremden,
Her bir yanı hüzün kokan odama süzülürken,
Ben yine yokluğunun nöbetini tutan,
Yorgun düşmüş sevda mağduru bir yaralıyım.
 
Biten zifiri gecenin ağır yükü bedenimde değil,
Sensizlikten acı çeken bu suskun yüreğimde.
Yokluğunla geçen bu kaçıncı gece bilmiyorum.
Tek bildiğim bu acının beni yavaş yavaş tükettiği.
 
Her gecenin ardından kendimden eksiliyorum.
Güzel olan tüm duygularım bir bir can veriyor,
Yüreğime ektiğin hasret tohumlarının filizlenen,
Tüm bedenimi sarmaşık gibi saran dallarında
 
Artık yüreğimde hissedebildiğim tek duygu,
Bir türlü dinmek bilmeyen tarifsiz derin bir acı.
Bu halimin sebebi yalnızca sensin hayırsız.
Can veren tüm güzel duygularımın katili sensin...
 
 
Ayşe KARADENİZ
 
Sevgili ağabeyim Mustafa KARAAHMETOĞLU’na çok teşekkür ederim…