İlahi Adalet...

Tanımsız mısraların ölü kanatlarında

Soluk bir ihtişam idi taşıdığı ölüm meleğinin.

Vakur bir yadsımazlıkla

Girgin ruhların çekince yüklü toz bulutları

Darmadağın hayatların

Giz yüklü duruşları.

Bir gıdım merhamet nüksetse

Diye haykırdı Tanrı,

O bile pişmandı yük iken omzuna

Nefsi darmaduman

Bedelini öderken nice masum sübyan.

Babasız yarım bir ruhtu geride kalan

Şehit kanı ile yıkanırken yer gök

Yoktu ki tek bir suret

Bakamazken aynadaki aksine

Tıkanmış nefesi ölüm meleğinin.

Bitaptı melekler

Her şehidin ardından döktüğü gözyaşı

Umarsızdı eloğlu yitip giderken asalet.

Gıyabında kırdı kalemi Tanrı:

Ey, sen! Mendebur kılıksız kılıfsız onca yalanı

Sarf ederken hiç mi yüksünmedin?

Görünme gözüme

Yanacaksın cehennemde.

Yol yordam bilemedi mazlum

Ezilirken onca zulmün altında:

Yoksundu kâinat,

Yoktu adalet

Bunca ocağa düştü de ateş

Umurunda mıydı peyder pey yükselirken

Kahkaha ve neşe

Yönünü bulamazken

Yüzü dönmez iken kıbleye

İnsan kılığına girmiş ve bedelini öderken

Unutulmuş masumiyet.

Kan götürse de gövdeyi

Yitirse de dirayeti insanoğlu

Suskun kalmayacaktı Tanrı

Son sözü söylemeye fırsat bulamadan şeytan

Yıkılmadan hele ki sona kalmışken ramak

Kapandı perde o varsıl hâkimiyeti son bularken

Yüzlerde peyda olan o silik vahamet

Bedeli ödenecekti er ya da geç

Tez elden ulaşırken yerine İlahi Adalet:

Günah ve yalan,

Yürekte kalmaz iken derman

Yükselirken arşa acı duman duman.