Düþünsel yetilerimin ahenkle kabýndan taþtýðý ilk gün…

Tanýþýklýðýmýn evrensel hitabet edimi altýnda ve yansýtabildiðim ölçüde geç kalýnmýþlýðýn telaþýyla devinen satýrlar her biri benden ve evrenden fazlaca parça taþýyan. Kalbimin duraðan atýþlarýna eþlik eden yaratýlarýn arzu dolu isteklerinde hüküm giymiþ ve sorumlu kýlýnmýþ varlýðýmýn bir türevi bir o kadar sýkýlgan ve doðurgan.

Nedensiz söylemler hep sýkmýþtýr canýmý: Yargýsýz infazlar, mütereddit ruhlarýn iþgali altýndaki yeryüzü ve tahakküm gücüyle sayýsýz donatýnýn kaynaðý ve müsebbibi yine insanoðlu.

Bölük pörçük hatýrladýðým anlarýn ve suretlerin izdüþümü olmasý gerekiyordu an itibariyle yazmakta olduðum. Gizil tanýklýðýnda Tanrý’nýn ve evrenin, yolumun kesiþtiði ulvi bir yaratý dürtüsü. Yaratýldýðýma duyduðum þükür duygusu ve saklý yanýmýn pervasýzlýðý belki de iç dökümünde en temel etken. Diðer bir deyiþle aþk’ýn izafi bileþkesi ve dokunuþu.

Yaratýcý’nýn hükmündeyken her bir varlýk ve sorumluluðumuzda iken geliþtirdiðimiz her bir davranýþ.

Bireysel olmamýzýn ötesinde psiko-sosyal varlýklarýmýz ile hibeli iken evren denen kaosa.

Gerçekler ve içinde yanýlma payý bulunan her bir ritüel, her bir dokunuþ eþsiz bir nüansla hayat çemberine bizleri müdahil eden öbek öbek ve iniltileri ile yürek burkarken ölü ruhlarýn yarattýðý o karmaþa ve nitelendirilirken ‘’düzen’’ denen mefhumla. Her bir düzensizliðin koþullu birlikteliði belki de adýna düzenek denen.

Aþk’ýn hafif meþrep tanýsý soyutlanamadýðýmýz ve o cilveli, nazenin týnýsý duymaktan kendimizi alamazken. Neden sorgulayýp betimlemeye çalýþtýðým sorusu ise sonralarý þahit oldum ki; aþk çemberinin içine kýstýrýlmýþ bir keþiþ gibi devinmekteyim kendimi bildim bileli. Hiçbir dayanaðý olmadan ve kayýp iken tüm o somut veriler raðbet görmediðim ya da görüp de muhatap olmadýðým. Oysaki tek kývýlcým yetmekte alev alev yanmak için.

Yanýp tutuþtuðum ateþ çemberi ve kýstýrýldýðým, duyumsayýp nakledemediðim görüp de intikal edemezken ve devre dýþý kalmýþ bir mekanizma yetilerimden bihaber yetisiz addederken kendimi hatta addedilirken özgürlüðün çaðrýsý, o yanýk kokusu ve Tanrý’nýn size dokunuþu ne bir farkýndalýk ne bir serzeniþ ama çaðlayan bir yürek sesi var olduðunun bilincinde ve ispatýnda anbean uzaklaþýrken tüm soyut varsayýmlarla ve yaklaþýrken o gizil birlikteliðe adsýz, tanýsýz, istifli, muðlâk ama tek gerçek.

Kýyýsýndan geçip düþmekten son anda kurtulduðum o dipsizlik hatta nice teþebbüs yokluða dâhil olmak adýna ve varlýðýna kani olmak kalemin her haykýrýþýnda.

O kadar bariz ki: Tüm olup biten özgürlüðümü ilan ettiðim o beyaz bulut yýðýný mürekkebin varlýðý ile tümlenirken ve ilerledikçe dakikalar dolup taþan ve dingin bir huzurluða ramak kala.

Arada geliþen ataklar satýr arasýnda duraksadýðým her yeni cümlede hatta farkýnda dahi olmadan.

Gerçekçiliðin yanýlgýsý mý yoksa tüm olup biten gerçeði her seyrediþimde duyduðum kaygý belki de.

Evrenin vazgeçilmezi olmak adýna vazgeçtiklerim mi ya da vazgeçilip seçeneksiz kalan bir korkuluk…

Bir öðe mi bir hiç mi?

Yoksa neye tekabül ettiðini bilmeyen sýradan bir imge mi haksýzlýklara muhatap ve alabildiðine edilgen…

Yap-bozun bir parçasý tüm kaybolmuþluðumla nereye ait olduðunu bilmeden vermiþ iken benliðini ulu orta.

Kimliksiz düþlerin dökümü mü türlü çýlgýnlýða olan tahammülsüzlüðüyle normal tanýmlamasýna denk olmak adýna soyutlanmýþken hayallerinden ve yüreðindeki aþktan…

Bir bilinç kaybý belki de her yaþadýðým ve yitik aklýmýn nazarýnda anlamakta zorlandýðým tüm o davranýþ kalýplarý ödün vermemek adýna canhýraþ bir telaþla öykünürken çocuk ruhuma.

Suskunluðun gölgesinde maðduru oynamak kazan kaldýrmýþ iken benliðim. Sýrýtýk bir yüzün aslýnda tek tesellisi deðil mi o döktüðü gözyaþý?

Sýradanlýðýnda ya da sýra dýþýlýðýnda ne varsa sahip olduðunuz o koruma içgüdüsü belki yetersiz ama en azýndan hakkaniyet ölçüsünde sahip çýkmak.

Yazdýðým her paragrafta yitirdiðim hafýzamýn bana oynadýðý oyunun kayýt dýþý kurallarýnda hayat bulmak.

Gerçek dünya her ne kadar vazgeçilmezimiz olsa da unutmamalý ki þu sefil varlýklarýmýzla sýradanlýðýnda evrenin asla vazgeçilmez deðiliz.

Keþke’lerden ve ama’lardan örülü bir dünyanýn ironik bir tanýmý belki de algýladýðýmýz her kavram ve türevi iken her bir edim. Ve eþlik eden her kim ise sahip olduðu o estetik bilinç ile kelimelere ruh katan ve kelimelerin öznel dünyasýnýn bir uzantýsý olduðunu algýlayýp geliþen o diyalektik varoluþ. Kýsaca iki özgür irade ve dünyanýn somut iþbirliði ki kralcý bir dünyanýn oksijensiz kaldýðýmýz her bir santimetrekaresinde soyutlanmýþ iken istilasýndan tüm o gerçek dýþý varsayýmlarýn. Farkýndalýk kazanýrken geliþen o bakýþ açýsý: Zor belki de ya da tahmin edilenden kolay ama tek gerçek varlýðýn yadsýnamaz tepkisi.

Kendi özgürlüðümüzü hissettiðimiz ölçüde baþkasýnýn özgürlüðüne saygý duyarýz; baþkasý bizden ne kadar çok þey beklese de biz de baþkasýndan o kadar çok þey bekleriz.(Alýntý)

Kimliðimizin yadsýnamaz gerçekliðinde her yazýnsal yapýtýn bir çaðrý olmasý varsayýmýndan hareketle özgün ruhumuzun özgürlüðünü ilan etmesi kadar net ve yalýn belki de görüntüde eþlik eden o karmaþa.