Bir Eylül Ağlıyordu

Eylül’ün ilk haftasıydı

Telaşlı bir havanın palavracı esintilerin sertliğiyle ağladı eylül

Yakıcı iç serzenişlerini saran kollarını sıvadı

Göğsüne vurarak yas giysilerini parçaladı

Yırtılmış atmosferden sızan ateşle dağıldı eylül

Sakalları yeni terlemiş delikanlı yiğitleri uğurlarken

‘’Ey melül ol’’ diyordu vakitsiz yaprağımı döken dürzü

Mosmor kesiliyordu soluduğu her nefeste

Bir intizar sarıyordu gökleri

 ‘Ey soyu sopu belirsiz dağ da gezen domuzlar’diyerek

Yanıyordu eylül

Bir şehidin mektubunu okuyordu eylül

Kan damlamış mürekkeplerini yalıyarak

‘’Babam’’ diye başlıyordu satırlar

‘’Olur da  vatan için ölürsem

Aman ha! sakın ola yıkılma eğme başını

Dökme inci yaşını can babam

Dik dur ki oğlum kızım ve de karım sana emanet

Anlat çocuklarıma anlatamadığım masalları

Anama iyi bak kokla benim için hepsini

Sizi çok seviyorum nedense bu eylül çok üşüyorum’’

Yarım kalan satırlar hıçkırığa boğuldu okuyamadı eylül

Allah bilir ya hiç yanmamıştı canı bu kadar

İliklerini parçalıyordu avlusunda yükselen salavatlar

Bir bir soyuyordu acılarını dilimledikçe dilsiz kalıyordu eylül

Yitirdiği her şeyi arıyormuş gibi

Gün yanığında pervane dönüyor leblerin de kan

Karanlık kaba sevimsiz suretlerin tiksintili gülüşlerin kasvetin de

Kirlenmiş yeşilin karanlık gölgesin de çaresizlik soluyordu eylül

Bir eylül ağlıyordu bir eylül !!!

 ayfer aydın tekin