Çarşamba

Çarşamba’nın bağrına yağmur sağanak yağar

Topraklar yeşillenir ıslandıkça kaymağı

Yıkanmış bir havadan eleğimsağma doğar

Arkada renkli bir yay, içinde Canik dağı

Dağlar delindi bir bir, vadiye set kuruldu

İnsanoğlu nelere hükmediyor doğrusu

Her bahar taşan suya betondan gem vuruldu

Uslandı Yeşilırmak, duruldu köpüklü su

Hele bir bak köprüden ırmağın doğuşuna

Şehre girerken nazdan kıvrım kıvrım kıvrılır

Güneş düşer caminin kurşun kaplı taşına

Rüzgârla minareden ezan sesi savrulur

Güdülen kan davası, işlenen cinayetler

Kirli bir yama gibi duruyor tarihinde

İnsan gibi yaşamak olunca tüm niyetler

İnsan cehaletini görüyor tarihinde

Bir zamanlar her gece kurbağa korosunun

Bitmek bilmez şarkısı karşılar tanyerini

Çarşamba, tarım kenti değil midir Samsun’un

Fındık dalları almış sebzelerin yerini

Bire bin, bire milyon veriyorken topraklar

Günü kurtarmak için neden satılır yarın

Para alıp satanda rehin kalmış sokaklar

Aç sefil seni bekler evde çocuğun, karın!

Çay mahalle, Hasbahçe, Sungurlu, Sarıcalı,

Orta da Yeşilırmak, belinde dört kemeri

Zengini çekip gitmiş, yüreği karıncalı

Biraz zor anlaşılır Çarşamba grameri

Çarşamba son toprağım, kazancım, bereketim

Çekip gidenler duysun yüreğin sedasını

Coşari der; Çarşamba, vatanım, memleketim,

Ayrıldıkça yaşadım çoğalan sevdasını.

İbrahim COŞAR