Sen Çok Uzaklardaydın

Sevdan yüreğimdeydi, sen çok uzaklardaydın

Ay yandı, yıldız yandı, gün yandı, güneş yandı.

Aşk ateş biçimdeydi, sen çok uzaklardaydın

Kimse bilmez hasrete bu kalp nasıl dayandı

Bazen Ferhat’ın oldum, dağı delmek istedim

Kays olup, masallarda çağı delmek istedim

Bazen deryada balık ağı delmek istedim

Umut denize düştü, deniz yandı, su yandı.

Ne sen benden vazgeçtin ne ben senden vazgeçtim

Şair yüreğim coştu, coştukça avaz geçtim

Çatlayan yüreğime kirpikle pervaz geçtim

Bir bakışla can yandı, kalp uykudan uyandı.

Yaslan göğsüme yaslan yüreğim kök gibidir

İçime düşen sevdan bulutsuz gök gibidir

Her daim içimdesin sanma ki yok gibidir

Sır yoktu figanımda, her şey ayan beyandı.

Coşari, yorgun düştü gözlerin ağlamaktan.

Hangi şair hoşlanmaz su gibi çağlamaktan

Kalp kendisi usandı, kendini dağlamaktan

Tozpembe hayalleri kor kızıla boyandı.

İbrahim COŞAR