Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Sohbet Online Üyeler
(0 oy)

Bulutun Özlemi

 


 

                                                         Mahzun bir bulut yaşardı gökyüzünde. Yüzünde yumuşak bir hüzün, süzülürdü. Mahzunluğunu bilmezdi, neden üzgündü? Bir özlemi vardı bitmezdi, neyi özler di ? Rüzgar okşardı iliklerini. İçinden geçerek taşırdı onu uzak ülkelere. Ama hiçbir yer, hiçbir şey özlemini dindirmezdi. O hep üzgün, salınırdı nazlı nazlı. Rüzgar onu halden hale koyardı. Kah bir adam yüzü olurdu, kah bir atlı, kah bir kadın. Ama girdiği hiçbir şekil, tattığı hiçbir hal o olmazdı. Kendini bulamazdı bulut, hep başkayı yaşardı.


                                                             Kendi gibi olanlara karıştı sonra. Bulutlardan bulutlar doğdu. Kendi hamuruna kattı kendinden olanları. Dertleşti onlarla. Paylaştı yitik hasreti. Hiçbiri bilmezdi, bir bulut neyi özlerdi? Geçmişleri de bedenleri gibi, silik bir sisteydi. Nerden gelirdi bir bulut, nereye giderdi?


                                                                Ve kendini dinlemeyi denedi bulut. Yaşamını yaşadı yeniden. İşte, daha küçük bir çocuk… Neşeyle uçuşuyor güneşin ışıkları arasında. Gökyüzü, evi, o gizli bahçe. Ama şimdi anlıyor ki o zamanlar bile, sinsi bir sızı varmış içinde. O büyüdükçe büyüdü sızı. Azaldı neşe.


                                                              Bir bulutun büyümesi, başka bulutları katmasıdır bedenine. Başka hüzünleri, başka başka acıları tatmasıdır. Bir bulutun büyümesi, bir sızının çoğalmasıdır.


                                                               Ve çoğaldıkça çoğaldı içinde acı. Büyüdükçe daraldı bulut. Öyle daraldı öyle daraldı ki, dayanılmaz bir sıkıntıyla akmaya başladı damla damla. Ağlıyordu bulut ilk kez. Ağlıyor ve rahatlıyordu. Ağladıkça azalıyordu. Gövdesinden kopuyordu gözyaşı. Gözyaşı oluyordu bulut. Değişiyordu.


                                                              Ve anlıyordu. Çözüyordu özlemini, çözülürken tel tel. Yağmur olmuş, yağıyordu. Özlemine, denizliğine varıyordu

 

 

 

 

 

 

 

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)
  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Bulutun Özlemi

KENAN KOÇ KENAN KOÇ