Adamın Doğuşu

Önce adam oldu

Sonra oluştu evren

Adamda yeniden...

Suyun adı kondu

Taşın,toprağın

Bir bir isimlendi varlık

Yaşanan hayat kavranan oldu

Çiçeğe çiçek dendi;

Çiçek soldu…

Ve saymaya kalktı adam

Varlığı ayrı ayrı. 

Var olan tek varlık

Varlara dönmüştü artık. 

Saydıkça arttı sayılar

Büyüdü ayrılık…

Kuşlara isim verdi adam,

Sonra uçmaya. 

Çiçeklere isim verdi ve kokmaya

Gördüklerine isim verdi bir bir;

Ve görmeye… 

Derken kapayıp gözlerini

Ruha da isim biçti

Böylece şekillerini giydi her şey 

Ayrı ayrı isimlerden.

Suretlerle çevirdi kendini adam

Surete döndü. 

Suret sahibi, sureti gördü

Yitirdi şekle sığmayanı

Söndü özü.

Böyle böyle böldü yaşamı adam

Artılarla kesretti.

Vahdeti yitiren benlik, cenneti kaybetti.

Ve şeytan! 

Ağzı elmalı o yılan

Diliyle uzattı meyveyi. 

Elmaya elma dedi adam;

Dilden tattı rüyayı.

Kattı adı yokluk olan Adem’e 

Varları Havva’dan şeytan

Ayırdı onu yokluğundan, yoktan.

Bin bir  renge büründü birden evren

Bin bir şekle girdi

Her an tükenen

Geldiğine, hiçliğine dönen.

Ve anladı adam aldanmışlığını

Dedi :yok mu olmada bu alem 

Her dem değişerek; 

Yoksa var mı sanma da yoku Adem?