Deniz Kabuğu

                                                                    Adam, varlık hakkında düşünmekten yorgun,uykuya daldığında, rüyasında bir sahildeydi.   Kumsalda ilerlerken denize bakıp, yine varlık hakkında düşünüyordu.

                                                                    O sırada bir deniz kabuğunun kendisine seslendiğini duydu. Kabuğu alıp içine bakınca sırrı çözeceğini içsel olarak biliyordu. Baktı. Kabuğun karanlığında sonsuz hızda ilerleyen bir düşünceydi şimdi.

                                                                    Dünyayı, yıldızları, galaksileri, tüm bunların kabuğun içinde olmasına şaşarak aştı. Ve dışa doğru mu içe doğru mu gittiğini bile anlayamamıştı. Sonunda uçsuz bucaksız bir karanlığa kavuştu. Bu hiçlikte yok olduğunda, sırrı kavramıştı. Sonra kabuğu indirdi. Yeniden ışığa ve denize baktı. Hiçlik onu sıkmış, ürkütmüştü. “Böyle daha iyi” dedi… Ve uyandı…

 Bir baştı bu.

Köpek şeye baktı

 Bir taştı bu.

Şey kendine baktı

 Ne baştı, ne de taştı…

Sanatkarının hayali gerçek etmesi

Sözde, varlığa dökmesiydi.

Taşa giydirilmiş bir hayaldi

Sonsuz Tek Var’ da var

 Bir dalgalanmadan ibaretti.

Bunu bildi

Benliğini aştı

Kendinden geçti

Yokluğunda

 Hiçliğin sonsuzluğuna aktı

O şimdi hiçliğinden Hu’ya varan dı…