Ben Büyümeyi Hiç İstemedim ki

Dünden bugüne ,

bu günden yarına ,

ince bir sızıymış meğer büyümek…

Ve eksilmek hayattan

Sorgusuz sualsiz karşılıksız

sevdiklerine kendinden biraz vermek.

Boğazına anılarla lokma lokma düğümlenmek.

Gönül kasende  gözyaşı biriktirmek.

Yıllarca peşinde koştuğun hayallerini

Sımsıkı tutarken  ansızın elleriden kayıp

umutlarını bir anda yitirmek.

Anne olunca biten özlemin yerine

omuzlarını çökerten bir ağırlığı yamalı dizelerde gizlemek.

Kelimelerin taşıyamayacağı kadar büyük sevgiyi

bir anlık öfkeyle yakıp yıkıp

ardına bakmadan çekip gitmek.

Yakışmadı sana çocukluğum böylesi büyümek.

Elleri öpülesi, ayaklarında cennet gizli anne,

dili lal ,gönlü kor yar olmalıydın

Yüreği kara, dili zehir ,elleri ısırgan değil..

Sana gülen umut dolu gözlerin boynunu büküp

Sonra suçu hayata atıpta gitmek ..

Ne zor geldi sana  hatalarını kabullenmek.

Dilersem özrümü

kabahatimden büyük gelir mi yavrum.

Ne affettirir  o minik kalbini,

Ne toplar kırıp döküp gittiklerimi

Bana büyümek çok büyük geldi anne.

Dönsem bu yoldan bir adım ileri iki adım geri .

Beceremedim..ne anneliği ,

Ne de bir yüreğe eş olabilmeyi.

Affet çocukluğum sana dönemiyorum .

Ellerim ,yüreğim çok kirli.

Ben böylesi  büyümeyi hiç istemedim

Hep başkaları büyüttü beni..

Yeniden çocuk doğsam başka iklimlerde.

Kimse sulamasın yüreğimi kirlenmiş elleriyle .

Kimse bakmasın gözlerime.

Kimsenin eli değmesin ellerime.

Yeniden annemin sıcacık kollarında uykuya dalsam.

Gözlerim zümrüt yeşili baksa ellerim dağ kekiği koksa.

Kızım işte o zaman affeder misin beni?

Bak karanlık ve korku dolu bu dünya

Tut ellerimden çocuksu düşlerim

Ben daha hiç  büyümedim.