Gönül!

Gönül!

Yükseklere çıkıp eyledin seyran

Her şeyi içine sığdırdın gönül

Vefasız bir yâre olunca hayran

Bana elemleri yığdırdın gönül

Sen bana keder mi çile mi oldun

Dikene mi aşık, güle mi oldun?

Bırak şu yakamı köle mi oldun

Boynumu toprağa eğdirdin gönül

Paramparça ettin kalp pare, pare

Bu öyle bir dert ki bulunmaz çare

Kaptırdın kendini gurbetli yâre

Hasret oklarını yağdırdın gönül

Ne rengine baktın ne de tipine

Sarıldın bir yârin sevgi ipine

Beni alçaltarak yerin dibine

Başını göklere değdirdin gönül

Ozan Mikdadî