Malumun İlamı

Bu veciz bahsin sebep-i vürudu sensin

 Malumun ilamı dilimden dökülen sözler

 Ezber ettiğim şiirlerin rengini almışsa zaman

 Dökülüyorsa dalından kurumuş yapraklar

Anla ki vakit sonbahar

Hüznün mevsimi güz şarkıları karalar

İsyan döküyor gökyüzünden bulutlar

Rivayet odur ki zifiri düşleri yağıyor yağmurlar

Haydi, ağla içime gömülü çocuk

Virane yalnızlıkları okurken iklim

Sevdaydı bir parça yalanda olsa sevim

Sararan sayfalara safran sarısı ağıt çizdim

Zapt edemediğim hayalin karıştı kuşdili avazıma

Lehçelerini unuttu sol kafeste öten bülbül

Çok değil daha dündü gözlerinde okumuştum adımı

Direnemedi alfabeler efkâr kokulu lisanın yankısına

Acıtan harflerden yoruldu güncem

Sav şu bahtımda demlenen hüzzam yarayı

Şifası bir yeminin intihar kesiğinde

Kanadığıma bakma acıdan doğar bu suskular

Şimdi ellerimde dağlansın kalemin kelamı

Karaladığım bu şiirin orta yerinden dağılsın hasret

Yağmurlar diyorum yağmurlar vurur yüzüme

Damla, damla matem iner gülmeyen bahtımın üstüne

Kısmetse saatler değişir geçmişi çizerek geleceğe

Şaşkın bir takvimde sürüklenen vefa gibiyim

Vefasızlığı soluyorum canım acıyor

Lâl soluklu lehçeler bürüdü şimdiyi

Ay hilale karıştı dolunaysız kal gecenin bir vaktinde

Dilimin gerdanına sürülmüş acıtıyor bu kariye

Nüsha, nüsha tövbe beddua olur mu?

Her iklimi çığlık, çığlık yaşadığım mevsime

Nuray AYHAN…