Hayatım Sek

kalbin imbiğinden geçmiş her hissim

acının mengenesinde

kahrın her evresinde

mutlu yarınlar ve sevimli yüzler değil gördüğüm

gözyaşıyla ıslanmış

hüzünle hemhal olmuş

hep dışlanmış ve terk edilmiş

kirli bir elbise gibi giyilip atılmış

bir gazete kağıdı gibi sararıp solmuş

konuştu mu kelimeleri anlaşılmaz olmuş

sesi mazinin derinliklerinde kalmış

 aklı eskimiş, kalbi çürümüş

sevmeyi sadece yazılarda görmüş ve okumuş

sevilmeyi tatmamış

oysa bir yığın ayrılık okuyla canı elinden alınmış

kahır mızrağıyla aşkı orta yerinden vurulmuş

ve söz mermisiyle yere serilmiş bir adam

rabbim varsa onun bir taksiratı affet

göz menzilinde uzak

kalp eriminde tuzak bir ömrün yaşayanı olmuş

şimdi hangi kuş uçacak başının üstünden

hangi çiçek açacak ayağının dibinde

hangi kirli ve zehirli havayı soluyacak

 ve hangi bulanık suyu içecek       

bir tutam mavilik atılmış üstüne adamın

uçurtmaları maviliklere takılmış

mavilikleri bulutların ardına düşmüş

belki de ilk kez gülümsemeye çalışmış bir bebeğe bakıp

çok acemice olmuş bebeği ağlatmış

bilmediği bir şeyi niye yapmaya çalışır insan

bildiği şeyi yapsa ya, ağlasa...

sevmek ne de müşkil bir işmiş allahım

kolay sanmıştım elimi kolumu sallayıp sevmiştim

gönlümü aklımı salıp sevmiştim

bir daha mı sevmek, tövbe olsun

aşk bana yasak olsun

ömrüm sek olsun

ölümüm tek...