Ve toprak yağmuru emer,

Öper dudaklarından düşlerimin.

Hani yağmur bulutların değildi? 

Islatmayacaktı küllü yaşlardan örülü ağlama duvarımı?

Ve şu bulutlar, ela rengi gözlerimin

Korkunca büyüyen bebeklerine ait.

Hangimiz batmadık ki

Yağmurdan sonraki güneş gibi?

Kimine göre berekettik

Kimine göre ise felaket…

Görüyor musun sevgili

Gözlerimin daldığı şu kızıl ufku?

Kim bilir yağmur nasıl üşütmüştür

Yakıp kavuran güneşin kızıl gölgesini?

Dinle şimdi sevgili,

Sana ne yağmurlar anlatacağım,

Lakin kapat gözlerini lütfen,

Anlatırken ağlayacağım.