Sustu Kalbim

Bir ağlamak var içimde, 
Kirpiklerimde asılı duran bir kaç damlanın artık düşme telaşı, 
Ankara’nın yağmurlarıyla yarışmak istercesine... 

Hayat işte herkes gibi bir koşturmaca... 
Dostum, hoş kalbimdeki fırtınaları ne diye sana 
Yazmak istedim onu da 
Bilmiyorum ya! 
Dedim ya nedensiz bir ağlamak bir sızı 
İlle de akacak bir deniz bulmalı 
Bulmalı ki... 
Durulsun biraz dinginliğe 
Bir damla dinginliğe muhtaç bitap düşmüş 
Kalbime bir mola olsun... 

Nasılsınlardan geçtim bugünlerde… 
Bir bencilliktir aldı gidiyor 
Hep ben anlatmak istiyorum içimdekileri 
Hep ben konuşmak 
Hoş gör dostum bu seferlik olmaz mı? 

Asırlar gibi gelmişti bana suskunluğum 
Susmuştu kalbim... 
Susmuştu kalemim... 
Kocaman kocaman sevdaları yazan 
Okyanusları kıskandıracak kadar engin bu gönül 
Susmuştu nicedir... 
Hani olmaz ya yine de minicik bir umut vardı hala içimde bir yerlerde yine koşacaktı 
Bu kalem yine coşacaktı 
Bu kalp… 
Olmadı işte! 
Son umut da ardına bakmadan uzaklaşırken birkaç damla bıraktı ardından... 
Çokça da hayal kırıklığı... 

Çalışasım yok son günlerde 
Mutsuz umutsuz yarınlara dair en ufak bir hayalimde... 
Oysa çok sevecektim 
Sevildiğim kadar kör olacaktı gözlerim susacaktı tüm dünya... 
Karşılıksız aşk bulacaktım 
Ve 
O ilk önce sevmeyi öğretecekti 
İyiliği güzelliği, yeniden dokunmayı, 
Dokunurken bir daha ne zaman demeyecekti... 
Kimsenin kalbi kırılmayacaktı 
Dünya güzelleşecek herkes iyilik timsali olacaktı... 
Hayırlara pişmanlık gözyaşları dökeceğim hiç aklıma gelir miydi o zamanlar.... 
Hala güvenirken insanlara 
Aşka... 
Dostluğa... 
Hep yeni bir kurşunla yıkılacağım aklıma gelir miydi? 
O hayallerde şarkılar söylerken 
Sustu kalbim 
Sustu! 
Nicedir yazmıyordu... 
Ve 
Yeniden dillendiğinde her şeye inat bak haklıymışım diyecekti 
En güzel duyguları yazacak, 
Gözyaşları sadece mutluluktan olacaktı oysa... 

Sustu kalbim... 
Sustu...