Kaçıncı Çırpınışta Yok Oldum

Yok oldum. İnsanlar görmüyor geziniyorum aralarında… 
Bir şeyler söylüyorum cevaplar, başka menzilden gelen sesler 
Ben yok oldum onlarsa saklanıyor içlerinde var kafesler 
Ne mekân ne zaman ne can umurumda değil aralarında 
Kalbimde bilmedikleri sevgi, duvar olmuş yaralarında 
Ben diri onlar çırpınıyor… 

Dalgaların haykıran dili, 
Sese ruh veren aynı pili… 
İnatlaşıp yaşarken seyri 
Acımı kat kat artırıyor 
Ben diri onlar çırpınıyor 

Perdeler renkten renge giriyor gözler kapkara görmüyor 
Her perde sırrını tek tek söylüyor, gözyaşlarıyla yunmuş 
Perde ki Hak dostum olmuş ondan yansıyan kâfiri örmüyor 
Ezberlenmiş her nakaratında gölgeler aynıdır-simsiyah 
Ben diri onlar çırpınıyor… 

Yüzeyde ak sanılan akış 
Kıskanç eli içten sarıyor 
Altındaki balçık duruluğu allak bullak edip soluyor 
Alışkanlıklar yaşanmışlıklar çelişkiler savruluyor 
Uyanmalıdır çırpındıkça 
Çökmesi gereken çamurdur! 
Acısı beneklenmiş tende 
Ki, çirkinlik saklansa ele verir kendini iri benleri, 
Sönsün yalnızlığın ateşi! 
Ben diri onlar çırpınıyor… 

Tuna ki, Osman Paşa’dan beri kimleri eğmedi ki böyle 
Fırat aktıkça kimleri içine almadı ki koynuna 
Amazon dedikleriyse sadece insansız bir akış oldu 
Aktılar ama hep sonunda: 
Onlar aktıkça ters düz olurlar içindeki şeytana kanan 
Dünyayı sevip de gözlerinde büyüttükçe küçülür iman 
Bulamaz nereye sıçrasa tek güvendiği insan-saf liman 
Ben diri onlar çırpınıyor 
Aksa da aynı damardan kan… 

Ölmek tenden çıkmak değil ki 
Öğüt olsun etkiye tepki! 
Duyarsa dost derken sesini 
Dokunması umuttur belki 
Lakin dünya dedikçe talan etse de yok edilmeyecek mi? 
Kıyametini bilen biri 
Düşünse ya, nasıl ölmez ki? 
Ben diri onlar çırpınıyor 
Kul oldum yok oldum sebebi…