Zaman Gidince

Gün,

Beladan kaçarcasına

Çekilirken.

Buralarda;

Belli-belirsiz gölgeler

Başlar kaynaşmaya.

Anılar,

Kaçamazlar

Loş sokaklara.

Birden

Sisler kaplar etrafı.

Hüzün senfonisinin

Dokunaklı notaları yayılır,

Kendini bilmez ortamlara.

Yüzsüzce

Tıklar bütün kapıları.

Pencere önündeki çiçekler

Korkudan büzüşür.

Çırılçıplak kalır sevgiler,

Üşür.

Sahipsiz kalmıştır

Zaman,

Kendini tanıyamaz.

Kışın

Dondurucu soğuğu gibi,

Çöker

Çaresizlik,

Yüreklerin üstüne.

Duygular,

Bitkisel hayata girer.

Nice yaşamlar,

Köşe başlarında sızıp,

Kendi hallerine gülerler.

Başlar

Kâbuslarla,

Bilinmeyen kovalamaca.

Canhıraş sesleri

Her an kulaklarımda.

Bulamam,

           Kaçıp, saklanacak  hiçbir yer.                   

Susmuştur artık,

     Saatler, renkler, seviler...         

  (17.8.2003 tarihli 5.şiir kitabımdan)