Özlem

                               .

                              ..

                              ...

       Açamıyorlar bu ara sabah güneşinin perdeleri

       Soğumuş ellerimin göz kapaklarını

       Parmaklarımın dokunuşu uzamıyor

      Uyanış sabahının hevesindeki hararetine

       Oynamıyorlar avucumun içinde

       Pencerenin saçlarından dökülen ışıklarla

       Parmaklarımın kirpiklerinin

       Uyuşmuş gölgelerinin heyecanı

       Aydınlatmıyor artık intizar kapılarının karanlığını

       Gözlerimin kurumuş boğazından

       Hıçkıran soluk sözcükleri

       Dinlemiyorlar artık soluklarımın ritmi

       Saniyelerin gidip gelen ayak seslerini

       Dakikaların hapsolmuş uzun mesafeleri

       Akmıyorlar ağır havanın

       Yüksek barajının arkasından

       Yüreğimin kulak perdelerinin tiksintilerini

       Dövüyor bu ara

       ...

       ..

       .

       Özlemin geç saatindeki zil sesinin  çığlıkları

                    Muhammed Ahmedizade