Veysel Karanî

                          Veysel Karanî

             Dünyaya gözlerini Karen köyünde açtı

             Bir sabah seherinde doğdu Veysel Karanî

             İçinden gelen hisle putperestlikten kaçtı

             Nur oldu rahmet gibi, yağdı Veysel Karanî

             Develerin çobanı vadilerin gülüydü

             İnsanların gözünde divaneydi deliydi

             Gönlü ulvî hislerle kaynaşan bir veliydi

             Zifirî karanlığı boğdu Veysel Karanî

             Huzuru tefekkürde, Hakkı zikirde buldu

             Tevazuda yüceldi, nasihatleri boldu

             Takva'da eşi yoktu, kalbi imanla doldu

              Hikmetleri gönlüne yığdı Veysel Karanî

             Ufku öyle genişti semayı izliyordu

             Dünyayı kurtaracak birini özlüyordu

             Bir haber gelir diye yolları gözlüyordu

             Çöllerin ortasında bağdı Veysel Karanî

             Peygamber zuhur etti haberini almıştı

             Kelime-i tevhidi hisleriyle bilmişti

             Gidip göreyim diye anasına gelmişti

             Anası yok der, boyun eğdi Veysel Karani

             Peygamber aşkı ile yanıp tutuşuyordu

             Duyduktan sonra onu anıp tutuşuyordu

             Anası onu ölür sanıp tutuşuyordu

             Peygamber sevgisinde dağdı Veysel Karanî

             Anası der ki yavrum yüreğimi doğrama

             Sen gidip gelesiye taş basarım bağrıma

             Yalnız evinde git gör başka yere uğrama

             Uçtu başı göklere değdi Veysel Karanî

             Issız vadiler, dağlar, kızgın çölleri aştı

             Peygamberin evine Medine'ye ulaştı

             Peygamber Tebük'teydi, önemli bir savaştı

             Ağladı göz yaş ile çağdı Veysel Karanî

             Peygamber Efendimiz seferinden dönünce

             Doğru mescide koştu devesinden inince

             Ashabına Üveysi övgü ile anınca

             Herkesin yüreğine sığdı Veysel Karanî

                                                                     Mikdat Bal