Yaşlıydı Ağlıyordu

Yaşlıydı ağlıyordu

Yaşlıydı ağlıyordu yol üstüne çıkmıştı

Üstü başı perişan, yorgundu üşüyordu

Üzgündü kederliydi, hayatından bıkmıştı

Neredeyse orada bayılıp düşüyordu

Selam verdim almadı, duymadı, ya dalgındı

Elleri titriyordu, korkuyordu yılgındı

Dışarı atmışlardı, evlatları çılgındı

Öldürecekler diye bir korku taşıyordu

Yaramaz oğulları karşısında durdular

Malına konmak için ona tuzak kurdular

Ölsün mal bize kalsın, diye onu vurdular

Öyle korkutmuşlar ki sahneler yaşıyordu

Tapu senet ne varsa yanına almış idi

Kaçmıştı ellerinden, ortada kalmış idi

Oturmuş kara, kara efkâra dalmış idi

Kime gidebilirdi sekseni aşıyordu

Ona iyi yaklaştım, bir daha selam verdim

Muradım yardım etmek yoktu başka bir derdim

Toparlandı konuştuk, her bir sırrına erdim

Konuştu rahatladı gözleri ışıyordu

Ben onların hepsini bir odaya sığdırdım

Çalıştım çabaladım biriktirdim yığdırdım

Ne ele muhtaç ettim ne de boyun eğdirdim

Anlattıkça anlattı dedikçe coşuyordu!

Her birinin katı var mesleği var işi var

Hiçbiri fakir değil ekmeği var aşı var

Her birini everdim evladı var eşi var

Dopdoluydu besbelli arada döşüyordu

Miras için ölmeden sıkıştırıp durdular

Ona moruk sözünü yakıştırıp durdular

Gelinleri bir yandan çekiştirip durdular

Ağlayışı bundandı gözleri şişiyordu

Onun acı halini baba olan anlardı

Dünyasını yıktılar tek umudu onlardı

Aslında iyiydiler, saygılı insanlardı

Ne diye azmışlardı o bile şaşıyordu

Mikdadî hayret deyip sözü bağlayıverdi

İhtiyarın halleri beni dağlayıverdi

İşte budur hikâyem deyip ağlayıverdi

Onun ağlayışları sinemi deşiyordu 

Ozan Mikdadî