Yine Efkâr Yine Dert

Yine efkâr yine dert

Yine efkâr yine dert, yarı gece uyandım

Kalktım dikiliverdim, daldım daldığım kadar

Elimde bir sigara, sandalyeye dayandım

Balkonda kalıverdim kaldım kaldığım kadar

Göz attım gökyüzüne uzattım bakışımı

Düşündüm uzun zaman gurbete çıkışımı

Nasıl fark edemedim bu kadar çöküşümü

Saçımı avuçlayıp yoldum yolduğum kadar

Oturdum tek başıma, balkonun kenarında

Bir yandan acelem var işim vardı yarın da

Nice zorluklar gördüm ömrümün baharında

Onları düşündükçe doldum dolduğum kadar

Gençliğim şerit gibi göz önüne serildi

Acı, acı sahneler yüz hatlarım gerildi

Sanki dünya derdinin hepsi bana verildi

Sigarayı çektikçe soldum solduğum kadar

Daha dün bekâr geldim, sapasağlam fidandım

Gurbet denen ormanda günden güne budandım

Kurbanlık bir koç gibi, istikbale adandım

Sorularıma cevap buldum bulduğum kadar

Kimse yoktu etrafta, in ve cin uyuyordu

Ruhumda bir başka ben, ne dersem duyuyordu

Gönlümü kemirerek içimi oyuyordu

Bana çok komik geldi güldüm güldüğüm kadar

Canımı sıkıyordu, o andaki sessizlik

Bir yanımda ürperdi, öte yandan hissizlik

Gurbet o kadar zor ki hele de kimsesizlik

Ağlayıp gözyaşımı saldım saldığım kadar

Ne için ağlıyordum kendim de bilmiyordum

Yaşlarım şıpır, şıpır, unuttum silmiyordum

O kadar üşüdüm ki içeri gelmiyordum

Sanki ruhum çıkmıştı öldüm öldüğüm kadar

Bu garip memleketle hiç olmadı dirliğim

Hep beni meşgul etti genişliğim darlığım

Ne işe yaradı ki, dünyadaki varlığım

Doğduğuma bin pişman oldum olduğum kadar

Ozan Mikdadi