Hüznün Metazfazlarına Uğrattın Beni

Gelişleri

Ortadan kaldırarak,

Gittin.

Yeniçeri isyanları başlıyor,

Duygularımda.

“Babanın oğlu muyuz lan senin”

Sorusuyla

En galiz küfürler,

Anılarımızın ağzında.

Zamanın

Bir tarafı kırık.

Gecelerin

Bilinmeyen labirentlerinde,

Tırnaklarımı zevkle söküyor,

Yalnızlık.

Kandırılmışlıkların Faslı’dır;

Kulaklarımı mekân edinen.

Çıkamıyorum;

Kurumuş Sonbahar yaprakları ile

Dans eden,

Parke taşlı sokaklardan.

Resmen boşandım;

Bu huysuz-tabiiyetsiz yaşamdan.

Bir sigara içimlik kadardı,

Kaçıp  gitti mutluluk.

Bakmadı yüzüme günışığı.

Hiç açılmayan

Umutlar kapısında,

Boşu boşuna

Ağaç olduk…               (21 Ekim 2010  -8.şiir kitabımdan)