İnsanlık Nereye Gidiyor

İNSANLIK NEREYE GİDİYOR?

Ülkemizde ve dünyada günbegün yaşanan insanlık dışı acı olaylardan dolayı milletçe çok üzgün, kaygılı, huzursuz, mutsuz ve yorgunuz! 

Hiçbir savaşın, terörün, şiddetin kazananı yoktur.

Kaybedilen nice canlardır. 

Yaşanan acılar her ne kadar insanlığın acısı olsa da, ateş en çok da düştüğü yeri yakıyor.

Daha sonra geride kalanların görünmeyen onulmaz acıları, ruhsal travmaları kimin umurunda oluyor?

Toplum olarak her gün gazetelerde, televizyonlarda, sosyal medyada içimizi acıtan haberler görmekten, okumaktan artık bıktık. Bugün hala dünyanın birçok bölgesinde savaşlar, katliamlar, çatışmalar, işkenceler, açlık, yoksulluk terör ve şiddet olayları süregelmektedir.

İnsanoğlu daha önceki yaşanan olumsuzluklardan hiç mi ders almıyor, neden olayların ardı arkası kesilmiyor?

Bu vakalar ister istemez toplum psikolojisini olumsuz yönde etkiliyor.

Bugün veya yarın hangi ocaklara ateş düşecek, hangi canlar yanacak diye endişe içinde yaşar olduk hepimiz.

Kaygısız, aydınlık, huzurlu, sevgi dolu, barış dolu umutlu yarınlara uyanmayı ne çok özledik.

İnsanlık almış başını nereye gidiyor?

Öfkenin, şiddetin alabildiğine arttığı bir ortamda, sigara, alkol ve uyuşturucu gibi zararlı alışkanlıkların kullanılmasının daha küçük yaşlara kadar indiği, aile ve toplum içinde saygı ve sevginin azaldığı, giderek insanların yalnızlaştığı, bencilleştiği, yaşlıların engellilerin düşünülmediği, apartmanlarda komşuların birbirini tanımadığı bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki!

İnsanlık özü sözü bir, dürüst, adil, vicdan, merhamet ve fedakârlık gibi ahlaki erdemlerin, insani değerlerin yeniden bilinmesine ve yaşanmasına ne kadar çok ihtiyaç duyulduğu gayet açıktır.

Son zamanlarda kaybettiğimiz o kadar çok değerlerimiz var ki; saymakla, yazmakla, konuşmakla bitmez. 

Bir toplumu bir arada tutacak ne kadar güzel değerler varsa onları birer birer yitiriyoruz neredeyse!

Geçen gün çarşıya belediye otobüsüyle giderken gördüğüm manzara sıradandı.

Koltuklarda oturan gençler ellerinde telefonuyla meşgul olurken, kulaklarında kulaklık ve bir duyarsızlık ki sormayın hiç!

Yaşlılar ayakta zor duruyor, utancından " Yavrum sen kalk da ben oturayım " bile diyemiyor, çünkü duyarsızlığından dolayı vereceği olumsuz tepkisinden çekiniyor.

Hatta bir keresinde tramvayda giderken yaşlı bir amca, oturan genç bir delikanlıdan oturabilir miyim diye yer istediğinde, gencin verdiği cevap, " Madem yaşlısın çıkma dışarıya evinde otur, ben de para veriyorum oturmak benim hakkım " diye hiddetle söyleniyor. Yaşlı amca üzüldüğüyle kalıyor tutunabildiği yerde sendeleyerek!

Teknoloji ilerledikçe insanlık geriye gidiyor.

Tanıdıkça anlıyoruz ki, ne çok yabancıyız birbirimize.

Neden bencil ve akılalmaz bir toplum oluyoruz?

Oysa yaratılmışlar içinde en mükemmeli insandır.

Hepimizin hayatı yaşama şekli ayrı, hayalleri, beklentileri ve mutlulukları farklı.

Her birimiz  hayata farklı pencerelerden bakıp, farklı manzaralar görüyoruz.

Bazen kuş bakışıyla bakıyorum gökyüzünden yeryüzüne...

Bütün canlıların mavi sema altında toplandığı güzel bir dünya görüyorum.

Şurası senin, burası benim diye ne bir sınır, ne de parsellenmiş bir yazı da göremiyorum.

Sonra yeryüzünden gökyüzünü görmek istiyorum, göremiyorum!

Görebildiklerimle sınırları çiziliyor yeryüzünün.

İnsanlığa ne oldu?

Gelişen bilim ve teknolojinin esiri mi olduk?

Nerede unutulan değerler?

Maalesef türlü türlü bahanelerle kendimizi hep avutur olduk.

Çocuk yetiştiren biz anne babaların bir nebze de olsa suçu var mı acaba?

Çünkü çoğu şeyde çocuklarımız üzülmesin diye koruyucu tavır takınarak, istedikleri çoğu şeyi almaya çalışarak, üzülmeyen,

duyarsız, bencil, vurdumduymaz, mutsuz denilebilecek bir gençlik oluşmasında ailelerin de  payı vardır diye düşünüyorum.

Zira eğitim ailede başlıyor.

İnsanlık adına nasıl bir durumla karşı karşı olduğumuzu herkes bir mola versin, elini vicdanına koysun bir düşünsün.

Nerede hata yapıyoruz diye?

AYLA CERMEN TÜFEKÇİ  /  20.03.2016