Çiçek Veysel

Veysel çiçeklendi bal oldu aktı

Kalbi yaralandı hüsnü yar için

Ama gözleriyle gönülden baktı

Baharda çiçeksiz aynalar için

Nevruzu görmedi gülün telinde

Serçeler çağladı sivralan ilinde

Dünya şiir günü köylük elinde

Yemişler üstüne dallandı Veysel

Bir yar için diyar bucak çağladı

Aşka vurulunca ömür dağladı

Bir tek karıncaya belin bağladı

Ayaksız tellere dokundu Veysel

Ne doğan güneşi ne gergin kaşı

Çiçek ilerlerken perdeden yaşı

Bir şiir demlerken eğmezdi başı

Cümle sözcüklere ağıttı Veysel

Atanın izinde halkın gözünde

Asla eğip bükmez kendi özünde

Bir çiçek bir çiğdem olur sözünde

Karanfil allayıp pullardı Veysel

Göçebe kuşlara mektup yollardı

Hakka ilerlerken aşkı sollardı

Zalim dikeninden insan kollardı

Kefensiz toprağı çullandı Veysel