Karalığın Aydınlıktan Kız İstemesi

Gece gündüzden kız istemeye gelmiş,

Mükemmel şeklinden çekinmeyen ışık,

Karanlığı o an bakışıyla delmiş!

Gece konuşur pek titrek, mecnun âşık…

Gecede tebessüm, hazla “ben olmasam”

“Nurun neye yarar perdemde solmasan”

“Benden iz kalmasa, karamı silmesen”

“Seni çok besleyen, aş yediğin kaşık”

“Sanki gecesi ruh, gündüzü bedende”

“Işığın oynaşır, karanlık yanında”

“Özünde bahtında ihtiras kanında”

“Hem de ne keyifle, yaşarsın alışık”

Gündüz sinirlenmiş, ışığı kararmış

İtiraz etse de sözünde şaşırmış,

O an hayır dese kendine zararmış,

Kabul etmiş sonunda ikizine yapışık…

“Kızımı oğluna vereceğim kabul,”

“Ne zaman çalacak aynı anda davul,”

“Oğlunu görmezse kızımda kalır dul! ”

Gündüz pek kıvranmış, gece der yılışık…

“Kızın eğer gelirse karanlığıma,”

“Diyecek olmaz korkma yarenliğime,”

“Gecen olurum çok mutlu aydınlığına”

“Hem tanırsın beni, özünde barışık! ”

Düğün dernek hali obada tatlanmış

Kırk gün kırk gecede coşkuyla kutlanmış

Beden ruha varmış resmen mumyalanmış

Ruh aydınlığında, baksa bedeni kırışık!

Saffet Kuramaz