Samsun'um

Yalnızlığa terkedilmiş sokaklarında,
Umutsuzluk kol geziyor gün boyu.
Kahvehanelerinde

İki ova uzanır iki yanında;
Dudağından düşen her çekirdeği,
Önce fidan, sonra ağaç yapar doğurup,
Üstüne basarak geçtiğin toprak

Ülkeyi doyuran bu topraklar;
Bereketli, doğurgan ve ezikler…
Halkını doyurmaz olmuş ki artık
Uzaklarda aranmakta rızıklar

Suları boşa akar iki nehrin
Aşı yok, işi yok, düşü yok;
Babası içli, 
Bebeği borçlu bu şehrin

Ah be Samsun!
Manevi duyguların selinde
Gözü tok karnı aç kentim benim.
Çilekeşim,
Sahipsizim,
Samsun’um!

İbrahim COŞAR