Kanatlarımı Takmadım Henüz

Küs çiçeklerimi ayırdım bir köşeye ve elimle dizdim tüm notaları, sol yanımda kocaman bir es’e verdiğim değerin ölçütü iken sessizlik.

Sesten ibaret ve hükmünde yerkürenin usulca saydım adımın harflerini ve naif bir tını eşliğinde çömeldim açık çekmecenin başucuna.

Irgat isyanlardan ibaret ne varsa körelttiğim ve kör düğüm bellediğim adı olmayan resimlere takıldı gözüm. Bir gözüm yüksekte ve diğeri bir kurum tanesinden ibaret acıya yenik düştü.

Açık pencereleri rüzgâra teslim ettim, kapalı yüreğimi Allah’a havale ettim ve boşadığım üzünçler iken halen pelesenk olmuş ruhuma, büyük bir titizlikle suladım boş saksıları.

Boş ve loş bir odadan ibaret olmasa da çeyiz yüklü gençlik coşkum, çalıp çırptığım hüzünlere dâhil olmak varmış kısmetimde.

En saçma ve en yoksun, bir rivayetten ibaret ve bir geleceği olmayan pervane kanatlarım güçsüz ve sıkkındı. Öldü ölecek, dememe ne hacet yine de yaşama tutunan bir o kadar istikrardan yoksun yine de yarını kazırken zihnime son bir gayretle yaklaştım ışığa.

Nice gel-gitten muzdarip ve sonu olmayan bir halka kadar boş avucuma ektiğim tohumları serpmiştim nasılsa ve uyuya kalan son nifak tohumlarını da ektiğimden beri rüştü ispatlanmamış bir sancıyı konduramazken teraziye, kefeleri birbirine nasıl da uzak…

Kanatlarımı takmadım henüz ve takınmadım en aksi halimi. Aksimden devşirdiğim düş kahramanlarına olan düşkünlüğümden olsa gerek azar azar eksiliyorum gecenin karanlığına sığındığım bir med-cezire esir düşmüşken.

Çok da olmadı hani yola düşeli. Yoldan çıkmamak adına düştüğüm hangi yolsa ve hangi düşkün illetse takınmadığım, takılı kaldığım bir kancayı mademki mesken bellemişim, sorun değil sürenin izafi değişkenliğinde, kaç milyon saniye sonra yok olacağım.

Varlığımı sorgulamak haricinde ne yapıyorsam kader kadar ısrarcı hiçbir dosta tanık olmadım. Zannımca, diye başladığım cümlelerde verdiğim kaçıncı kayıp özne ise adını saklı tuttuğum, sakıncalarını görüp, yeniden asılıyorum en bıçkın aşka. Demedim farz et hatta beni görmediğini. Görüntüden ibaret ne bir cümle ne de bir taahhütname altına imzamı atmadığım.

Atmadığım başka şeyler de var. Mesela, ıslak ellerimi kuruladığım o küflenmiş bez parçası ve altını değiştirdiğim çocuk sevinçlerimin iç burkan kurgusu. Kurmalı bir bebekten farkı ne ola ki o ıslak düşlerin pervasızlığında, bir dokunuşla yok ettiğim iksirinden ibaret iken aşk kadehi ile tokuşturduğum kırık kahve fincanım.

Karaladığım mı karalandığım mı?

Yaşadığım mı yansıtamadığım ezeli ve göreceli tutanaklara sığdıramadığım yalancı şerhlerle dolu onca çarpık beyanat?

Sorularını çaldığım bir sınav olsa keşke adına hayat denen ve boykot etsem bilmediğim ne varsa. Hatta sınavı geçersiz sayılsa çalışmadığım nereden geliyorsa kaderin ibresi kadar belirsiz iken hayat çizelgesi.

Göreceli isyanlarda büyüyen insan nefsine dair hiçbir sakıncalı cümlem yok.

Şevkimi kıran üç beş nidaya rast gelmenin getirdiği hayal kırıklığına saplanmışken ve üzerimden atamadığım ama her nasılsa ifşa etmemin de mümkün olmadığı.

Anlaşılan, rugan çizmeler fena sıktı ellerimle mütemadiyen parlatma gayreti içerisinde ve her nasılsa korkarak adımlarken.

Adımı dahi hatırlamadığım, adımlarımı sıklaştırma gayreti içersindeyken çetrefilli bir ömrün en dokunaklı kıyısından sesleniyorum, sessizlik nidaları kadar çığırtkan bir iç sesin en telaşlı öfkesini sindirdiğim ve sindiğim bir kuytuda sonlandırırken maceramı. Ve bir gün sonrası velhasıl, demek akıl karı olmasa da çoğunun gözünde en sükût bildiğim köşe iken aklımın köşegenlerinden soyutlayamadığım ama tek somut veri iken yüzümdeki o bariz hüzün dalgası ki bir nidadan öte ve ısmarladığım mutluluğa yelken açmışken düş perhizimin iniltilerine karışan aç ve susuz ifşası şu yürekten arda kalan bir çapak kadar varlığı yokluğu belli olmayan.