Biz

oyuna dalıp yağmura yakalanan, iki afacan çocuk;

aynı kuytuya sığınmış, iki yağmur kaçağıydık

saçlarımızda yağmur kokusu

tenimiz ıpıslak aşk

bir dokunuşta, şiir olurdu; parmak uçlarımız

senin kucağında bir bez bebek;

benim cebimde cam bilyeler, rengarenk

el ele koşarken o gizemli ütopyanın içinde

Rakıyla su gibi bir birimize karışırdık

gözü karaydık

en sinsi pusuya bile eyvallah etmezdik

vahsi bir kartal kanat çırpardı içimizde

akardı kanımız…

akardı şelale

fermanımız okunurdu bu şehrin dar sokaklarında

boynumuz kıldan inceydi aşka

kaçak çay demindeydi sevdamız

dudağımızda en afili sinden bir ıslık

ateş böcekleri gibi ateşe giderdik

zemheri vursada bizi;

kardelenler gibi kardan fışkırırdık

biz;

ateşle barutun öpüştüğü, o muhteşem patlama idik