Ayrıldık

 

kendi fırtınasında uçmuş çatı

kendi depreminde yıkılmış eviz

b i z

 

 

omzunda ağlayacağımız, yada

gönül rahatlığıyla suçlayacağımız

kimimiz kimsemiz de yok

m ü n z e v i y i z

 

 

kendi selasını okuyan müezzin

kendi kabrine ve kaderine toprak atan  

siyahlar giymiş…

iki yakışıklı 

c e n a z e y i z

 

 

herkese kırgın olduğumuz kadar kırgınız kendimize

yay’ına dargın ok, dağ’ına küsmüş tavşan…

rüzgar’ına trip atan 

y e l k e n l i y i z

 

 

alma kimsenin günahını

çürük dudaklarımızla biz üfledik süra

ağlayacaksan, 

bize ağla

bu bizim 

k ı y a m e t i m i z

 

 

kendi karanlığımızdan korka korka

korktukça, yeni acılar doğura doğura

kendi panik ataklarımızın heyulası

kendi korkularımızın 

ş i z o f r e n i y i z

 

 

kelebek olma aşkı ile, kozasına gönüllü giren tırtıllar gibi

kendi hapishanemizin

hem gardiyanı

hem 

e s i r i y i z

 

gözün aydın

ayrıldık... 

pusulalar göstermez artık bizi

cehennemin 

d i b i y i z