Tutsak Bir Bekleyiş

    Ne demişti sana son mektubunda? ''En son ne zaman toprağa çıplak ayakla bastık?'' Belki çocukluk günlerimizde..
  
    Şimdi dört duvar ve içeride birbirine hiç benzemeyen onlarca insan.Kimi katil kimi hırsız kimi kaçakçı.kimi kimi ..
    Ama unutmuşlar..bilseler çok başka olurdu.Bizim sevdamız dışarıya değil.Bizim sevdamız çıplak ayakla basmadığınız o toprağın kokusuna,Vatan gibi kokan o yarın saçlarına..Bizim sevdamız sizinkinden hiç değil..
  
   Geçenlerde bir hediye istemişti senden.''İki saat al.Birisi sana birisi de bana.Ve durdur saatleri.Ben burdan çıkana kadar çıkarma kolundan.Ben buraya hiç girmemişim gibi,çıktığım gün saniyeler yeniden akıcak.. Bizim için...Üzülme, gözlerini sevdiğim kadın..Az kaldı..''   
   Peki, hem uzak hem tutsakken nasıl oluyordu? Demiştin ya ona mektubunda,
 ''Sen bir hapiste yaşıyorsun,bense bir hapsi içimde yaşatıyorum''
  Ama kalk oturduğun yerden.Kaç kilometreyse birlikte koşalım.Yetişemesek de.. Olsun,bu uğurda gideriz..
   
       Asla vazgeçmedin,kimseden hiç bir şeyden.Bu yüzden en kıymetlilerden olmadın mı?
 
   Unutmuşlar,bilmiyorlar..Bilseler başka olurdu.Ama sana söyleyemem.Bir yalan ağacının gövdesindesiniz.O kadar sıkı sarılmışsınız ki sizi çözemem.Her gece orda buluştuğunuzu biliyorum.Uyandıramıyorum seni bu yüzden..
    

   En az onunkiler kadar işledi en içime.Bir kenarda hıçkırıklarınla boğulurken 'ağlama' diyemedim sana.Tesellim sadece ümitti.Tek tesellinin ümit olması,en büyük ümitsizlik değil miydi?

  Bense..Bilmemesi gerekenlerdendim. Söyleyemedim.O kadar değerlendin ki bende dost..Aklındakiler, aklım oldu.Ben artık ne sizi alırım ne de kendim giderim.Buradayım..Nerede mi ? Her arkanı döndüğün yerde.Her daim yanında.Kalbinin bir ucunda..