kaç gecedir uykularım paramparça
gök gürültüsü gibi birden bire gürlüyor; sensizliğin çığlığı
korkuyla uyanıyorum
 
gövdesinden kırılan ağaçlar gibi çatırdıyor hasretin
kafesinde çırpınan kuşlar gibi çırpınıyorum
yokluğun artık sığmıyor içime
sana kavuşmak için bir yol arıyorum
 
bir yol bulsam ah, bir yol…
bütün barikatları aşacağım
bir yağsam, bir yağsam yağmur misali
sel olup taşacağım
gölgen uzansa gölgemin üstüne
o çılgın nehirler gibi bendimi yıkacağım
 
oysa, öyle yorgunum ki…
gücüm yok artık; ne savaşmaya, ne kaçmaya nede aşka…
suyu ararken hep çölü bulmaktan
o dipsiz uçurumlarda, çürük dallara tutunmaktan yorgunum
dalından kopmuş yaprak gibi uçmaktan
denizden ayrı düşmüş balık gibi çırpınmaktan yorgunum
savrulup giden yıllara dönüp bakınca;
yine aynı acının eşiğine gelmekten korkuyorum
 
bilmiyorum nerde hata yaptım?
karıncanın yuvasını mı bozdum?
kuşun kanadımı kırdım?
orman mı yaktım?
lanetli bir büyücünün lanetine mi uğradım?
nazara mı geldim?
bilmiyorum neydi suçum?
neydi günahım?
 
vazgeçtim artık suçlu aramaktan
vazgeçtim bu iki ucu keskin bıçakla
hem seni, hem kendimi kanatmaktan
 
bırak beni, bırak ve git
bir şeyler ört üstüme
biraz kıs sesini müziğin
söndür göğsümdeki cehennemi
söndür kandilini gecenin
 
bak, bu alaca karanlıkta kan çanağı gözlerim
bari bu gece uykumun kanına girme
uyuyacağım sevgilim...
uyuyacağım sev…
sev…
s…