Mezara Düşen Evlatlar

Kıvılcımlı bir aydınlıkta

Beynini yüreğinde eritircesine

Kimsesiz bir sessizlik gibi bakıyordu kadın...

Mezarlıkta henüz sabahın şafağı yoktu

Eğilerek yumuşak bir öpüş bıraktı toprağın alnına

Sonra hasretinin üzerine uzanarak yattı

İntihar edercesine fısıltılar süzülüyordu dudaklarında...

Toprakta ki rahminin üstünü örtmek için kopardığı

Rengi olmayan çiçeklerden bir demet toplamıştı

Hepsinin dallarına uzunca bir öpüş bırakarak...

Mezar taşında ki yaldızlı resim de ise

Kuyruğu kırık piyano minyatür bir sesle çalıyordu

Minik tuşların ritminde küçük parmaklar hünerle kıvrılırken

Ve adeta nasıl seveceğini öğrenemeden bir tereddütle

Her seferinde annesinin tenini okşuyordu...

Henüz aşk diye bir şey var olmadan, çok daha öncesinde

Evlat sevgisi diye bir şey var oldu, anaların yüreklerinde

Şimdi O, bu mecbur felaketle böylesine sıkışırken

Burası onun kenarıydı,başka ötesi yok...

İşte her mevsim burada, analara, tek gün olarak geçer

Ve her yıl dönümü, bu mezarlarda, bir gün de biter...

Vedat DÜNDAR