Kırık Bir Heceye Yaslamışken Başımı...

Sükûneti milat bilen düşlerden de

Cafcaflı, solan batılı belki de külliyen yalan,

Demek maharet

Yorgun sarnıcın dibinde

Ve kırık bir heceye yaslamışken başımı.

Sınırlar, sınırsızlığın gölgesinde bir karartı

Ve yeknesak hükümlere delalet

Varsıl hâkimiyetin kaygıları.

Sırık düşler, cüce yok oluşlar;

Sırra kadem basan revnak tümcelerin simsarlığında

Yalana boyanmış kâinat.

İçin için kaynayan kazanlarda piştikçe dirayet

Ve kovuşturan asılsız tümcelere saldığım

Salkım saçak kalan ölü yarım.

Mademki sorumluyum yarınlardan,

İliştirdiğim dünlere yüklüyorum anlamsızlığın kırsalını.

Sinen mi sindiren mi?

Sirenlere boğduğum iç tufanımın ayak sesleri:

Hadi gel de gör ve al payını,

Diyen siluetlerde başıbozuk o kefaret

Yine de hakkını teslim ettiğim mülkiyet:

Ben’den gayri,

Bensiz koğuşların soluk duvarları…

Hangi sözden kapsam da nem,

Hangi izleğe sığdırsam da metanetimi,

Tümden gelen coşkumun zafiyetine yeni düşüyorum ansızın

Ve sızıyorum anbean nem yüklü gözlerimden,

Süzüyorum sadık gölgemi:

Miladını unuttuğum dünlere erdikçe,

Ermeyi bilmediğim yarınları kovalıyorum günbegün.

Kâfi, demek düşse de payıma

Payidar ömrün kırık raconunda

Ve esrik yüklü bir aklın güncesinde

Soluduğumdan ziyade solduğum

En naif gülün yaprağına kondurduğum

O busede saklıyorum görünmez kehanetini

Anlık sürtüşmeler varamazken menzile

Ve dokunaklı bir şarkının kayıp güftesinde.

Akıl mı benim ki, demenin de ötesinde

Erdiremediğim aklın sadık ve kayıp bir hücresine

Rehin bıraktığım yüreğin diyetini ödüyorum:

Bilinmez bir gölette ölmeye meylettikçe

Ve usulca sokulduğum

Arsız hazinesinde gömme haznemin.