Erbab-ı Kelȃm

Erbab-ı kelȃm

Sözün bittiği yerde insana bir hal olur

Yine de sözcükleri dizer erbab-ı kelȃm

Ne kadar edip olsa bazen insan lal olur

Şaşkınlık deryasında yüzer erbab-ı kelȃm

Fuzuli konuşmanın bedeli çok ağırdır

Kel kâhya susmak bilmez herkes ile öğürdür

Artık ondan sonrası hep kulaklar sağırdır

Sadece hadsizlerden bezer erbab-ı kelȃm

Cahillerin aksine bağırmaz haklı olan

Az söyleyip öz söyler düşünür aklı olan

Er geç tezahür eder manada saklı olan

Alnı açık başı dik gezer erbab-ı kelȃm

Gürültü olsun diye düşünmeden azanlar

Boş teneke misali çok konuşur az anlar

Bir susuş bin cümleyi özetler bazı anlar

Gerekince ağzını büzer erbab-ı kelȃm

Ego denen canavar esir olur cüceye

Kelime lime lime hayat verir heceye

Mevzu karmakarışık dönmüşken bilmeceye

İmkânsız  muammayı çözer erbab-ı kelȃm

Der Mikdadi yazarak anlatır meramını

Ustalıkla düzenler bireysel kuramını

Satır aralarında gizletir dramını

Son noktanın yerini sezer erbab-ı kelȃm

Ozan Mikdadî