Edebiyat ve Kültür Platformu
Aynalar Ağlıyor
Koparma kuşları göğsünden göğün,
Bu öyle bir zaman ki kına yakımı.
Al parmaklarıyla dokuyor hüzün,
Güllerde rüzgarın son gözyaşları.
Siyah ki;
Sönmüş ocaktan kalan is.
Hatıralar ki;
Terli akasyaların ölü yapraklarında ki iz,
Aşk ki;
Koyulaşmış gülüşlere çöken sis,
Biz ise;
Mabedleri yıkık şehiriz..
Aynalar ağlıyor,ıslanıyor mendil
Sen mutlu ol istedim ,sen sevil
Vazgeçmiş değil,eskidi gönül.
Yalnız değil yalnızlığım, haydi gül!
Toprak ki ;
ayaklanıp gider mi?
Deniz ki ;
Perdelerle biter mi?
Dağlar ki;
Nehirlere gebe mi?
Düş ki;
Şahit ister mi ?
Vuslat denilen hedefsiz ok,
Yayını çekeni henüz gören yok.
Kaç şişe şarap dökülmüşse bağlara
Alev alev yanıyor ,dumanı yok..
Hicret'in sancısı başladığı gün
Ağlamak her andı ,gülmekse dün
Yaralı değil,öldü çoktan gönül
İki gözüm,can sızım,vefasızım
Aynalar ağladı,ıslandı yüzüm
Sevildiysen değil,sevdiysen övün ..
Ü.Seyhan
Aynalar Ağlıyor başlıklı yazı Ümit Seyhan tarafından
08.10.2016 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 11
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
